Dünyanın Büyük Dönüşü
Biz çiftlik evinin arkasındaki otların arasında durduğumuz sırada rüzgar da Eli’nin tüylerini dalgalandırıyordu. Eli gözlerini gökyüzüne dikmiş, gün batımını bekliyordu.
Başımı yana eğip sordum, “Eli, güneş neden kaybolur?”
Eli bana her zamanki gibi sıcak bir şekilde gülümsedi. “Güneş kaybolmuyor, Riri. Dünya dönüyor, bu yüzden güneş gökyüzünde hareket ediyormuş gibi görünüyor.”
Hemen sonra Eli, “Hadi gezegenler ve saat farkları hakkında bir proje yapalım,” dediğinde çok heyecanlandım. Projelere bayılırım! Çiftlik evine koştum ve bir dünya küresiyle el feneri getirdim.
Dünya küresini sevinçle havaya kaldırarak, “İşte! Bu Dünya olabilir!” dedim.
Eli kanatlarını mutlu bir şekilde çırptı. “Ve el feneri güneş olacak.” El fenerini açıp dünya küresine doğru tuttum. “Bak! Bu taraf aydınlık,” dedim.
Eli, “Aynen öyle, bu, insanların Dünya üzerinde gündüzü yaşadığı taraf,” dedi. Sonra diğer tarafı gösterdi.
“Peki ya bu taraf? Burası gölge, yani burda yaşayanlar için gece demek”. Ben de “Bu harika! Yani gündüz ve gece farkını yaratan şey Dünya’nın dönmesi mi?” diye sordum.
Dünya küresini hızla çevirdim, onu aşırı hızlı döndürdüm. “Heeeeeyyy!” diyerek güldüm. Sonra küre yuvasından fırlayıp çatının üstüne düştü. Utanmış bir şekilde, “Üzgünüm, Eli,” dedim.
Eli gülümsedi ve “Üzülme Riri, ben hemen alırım,” dedi. “Tamam,” dedim ve Eli’nin uçmasını izledim. Ağacın etrafında dolanıp çiftlik evinin çatısına çıktı ve dünya küresini geri getirdi.
Eli, dünya küresini yerine takıp, “Hatırla Riri, Dünya o kadar hızlı dönmez,” dedi ve güldü.
Eli, “Bir tam dönüş yapmak 24 saat sürer. İşte bu, bir günü oluşturur,” dedi. Yavaşça dönen dünya küresine bakarak, “Tamam, ama eğer güneş bu tarafı aydınlatıyorsa, neden diğer yerlerde farklı bir saat var?” diye sordum.
Eli bana anlamlı bir bakış attı ve “Çünkü Dünya dönerken, her yer aynı anda güneşi görmez. Bizim için sabah olduğunda, başka bir yerde öğle ya da akşam olabilir,” dedi.
“Dur,” dedim, kafam karışmış bir şekilde. “Bu, demek oluyor ki, dünyadaki herkes aynı anda farklı şeyler mi yapıyor?”
“Evet, doğru!” dedi Eli gülümseyerek. “Dünya, zaman dilimlerine bölünmüştür. Güneş her dilimi aydınlatmaya başladığında oradaki insanlar günlerine başlar. Güneşten uzaklaştıkça da akşam olur.”
“Yani,” dedim, “biz uyumaya hazırlanırken, dünyanın diğer tarafındaki biri yeni mi uyanıyor?” Eli başını sallayarak, “Aynen! Ve bazı yerlerde, güneş çok daha uzun süre kalır ya da hızlıca batar, bu insanların bulundukları yere bağlıdır.” dedi
Küreyi bir kez daha nazikçe çevirdim, ışığın üzerindeki hareketini izleyerek. “Yani, nerede olursan ol, Güneş her zaman bir yerde parlıyor mu?”
“Evet,” dedi Eli. “İşte dünyamızın güzelliği—her zaman hareket halinde olması.” Şimdi anladığım için daha akıllı hissettim ve gülümseyerek, “Bu şimdiye kadar çalıştığım en güzel proje, Eli!” dedim.
Gökyüzü pembe ve mor renklere dönüştükçe, sessizce oturup güneşin ufukta kayboluşunu izledik. Küreye baktım ve uzaklarda, bizim günümüz sona ererken, başka insanlar için günün daha yeni başlıyor olduğunu hayal ettim. “Bana öğrettiğin için teşekkür ederim, Eli,” dedim, başımı omzuna yaslayarak.
Eli tüylerini kabartıp bana hafifçe dokundu, “Ne zaman istersen, Riri. Öğrenmek bir maceradır.” Akşamın ilk yıldızları üzerimizde parıldarken, yarının getireceği yeni maceralara hazır olduğumu hissettim.
