GÜNEŞİ KİM ÇALDI?
Sabah gökyüzü pasparlak ve güneşliydi; güneş ışınları bahçeyi dolduruyordu. Eli’yle bu neşeli günün tadını çıkarmak için dışarıdaydık. Ama bir anda her şey değişiverdi.
Güneş kaybolmaya başladı ve gökyüzü karardı, sanki gece erkenden gelmişti.
Şaşkınlıkla Eli’ye döndüm, sesim titreyerek “Güneş sonsuza kadar mı kaybolacak? Dünyanın sonu mu geliyor?” diye sordum.
Eli, her zamanki sakinliğiyle gülümsedi. “Endişelenme Riri. Güneş sonsuza kadar gitmedi. O geri dönene kadar minik bir uzay gemisi yapmaya ne dersin?
Hayal gücümüzü kullanarak Dünya’yı, Güneş’i ve Ay’ı keşfedebiliriz!” dedi. Ben heyecanla yerimden fırlayarak: “Evet! Hadi yapalım!” dedim.
Eli hızla malzemeleri topladı: bir kağıt, boyalar, fırçalar, makas, geri dönüşüm kutusundan bir pet şişe, biraz karton, bir mantar tıpa ve bir hava pompası. O talimatlar verirken, ben heyecanla etrafında dans ediyordum.
Eli, “Önce roketin burnu için kağıttan bir koni yap,” diye açıkladı. “Sonra onu şişenin altına yapıştır ve istediğin gibi süsle.”
Heyecanla şişenin üzerine yıldızlar ve gezegenler çizdim, rengârenk bir roket yarattım. “Sırada ne var?” diye sordum.
Eli, “Kartondan dört üçgen kes ve şişenin boyun kısmına yapıştır, böylece dik durabilir,” dedi. Ben de parçaları dikkatlice kesip yapıştırdım. Kendimi tıpkı gerçek bir mühendis gibi hissettim.
Roket hazır olunca Eli, “Şimdi şişeyi suyla dolduracağız, mantar tıpayla kapatacağız ve bu hortumla içine hava pompalayacağız. Basınç onu uçuracak!” dedi.
Ardından hortumu kullanarak pompayla rokete hava basmamı istedi. Birazdan şişedeki basınç sayesinde birkaç metre yükselecekti. Ama beklediğimiz gibi uçmadı.
“Bir sorun var,” dedim hayal kırıklığıyla. Eli kontrol etti ve “Burada küçük bir sızıntı var!” dedi. Hemen koli bandını kaptım ve gülümseyerek ekledim: “Bizim için küçük bir bant, sızıntı için büyük bir çözüm!” Sorunu giderdikten sonra tekrar denedik.
Bu sefer roket “vınnn” diye havalandı ve metrelerce yükseldi. “Roket uçuyor!” diye bağırdım, kollarımı iki yana açarak kendi etrafımda döndüm, tıpkı uzaydaymışım gibi.
Eli gökyüzünü işaret ederek “Bak Riri, güneş geri döndü!” dedi. Dönmeyi bıraktım ve “Nerede saklanıyordu ki?” diye sordum.
Eli açıkladı, “Saklanmıyordu. Dünya’nın Güneş etrafında döndüğünü, Ay’ın da Dünya’nın etrafında dolandığını öğrenmiştik, hatırlıyor musun?” Başımı salladım, “Evet, ama bunun Güneş’in kaybolmasıyla ne alakası var?”
Eli, “Ay, Güneş ile Dünya’nın arasına girdiğinde, kısa bir süreliğine Güneş’in ışığını engelleyebilir. Buna Güneş tutulması denir,” dedi. “Güneş tutulması mı?” diye tekrarladım, gözlerim kocaman açılmıştı.
“Yani Ay, Güneş’i bir perde gibi kapattı mı?” diye sordum. Eli gülümseyerek onayladı, “Aynen öyle! Güneş bir yıldız, Ay ise onun ışığını geçici olarak engelleyen karanlık bir cisim.”
Sonunda anlamıştım ve çok sevindim. “Güneş tutulması ha? Çok havalıymış” dedim.
Başka yıldızlara ve aylara yolculuk etmeyi düşleyerek elimde kendi yaptığım uzay gemisiyle oynamaya gittim.
Keşifle, yaratıcılıkla ve bilimin büyüsüyle dolu unutulmaz bir gün olmuştu.